Εκπληκτικός Σουβατζόγλου στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα

http://othersportsnews.gr/2016/07/ekplhktikos-souvatzoglou-sto-europaiko-protathlima-33090.html

EUROPEAN LONG DISTANCE CHAMPIONSHIPS.

        

ΣΟΥΒΑΤΖΟΓΛΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ
ΣΗΜΕΡΑ.

ΡΙΖΕΣ Σύλλογος Μικρασιατών Χαλανδρίου

   Dimitris Tsakiltzis.

Σάν σημερα 21 Ιουλίου 1899 γεννήθηκε ο Σπουδαίος Συγγραφέας
ΕΡΝΕΣΤ ΧΕΜΙΝΓΟΥΕΙ !!!

Το 1925 εκδίδει το πρώτο λογοτεχνικό βιβλίο του «Στην εποχή μας» με πρώτο διήγημα το διήγημα «Στην προκυμαία της Σμύρνης»....

Dimitris Tsakiltzis

 Αθήνα, Περιφέρεια Αττικής · 

Σάν σημερα 21 Ιουλίου 1899 γεννήθηκε ο Σπουδαίος Συγγραφέας
ΕΡΝΕΣΤ ΧΕΜΙΝΓΟΥΕΙ !!!

Το 1925 εκδίδει το πρώτο λογοτεχνικό βιβλίο του «Στην εποχή μας» με πρώτο διήγημα το διήγημα «Στην προκυμαία της Σμύρνης».

Το 1922, ο νεαρός τότε απεσταλμένος της Toronto Star, Έρνεστ Χέμινγουεϊ, εκλήθη από τον αρχισυντάκτη του, μιας και βρισκόταν στην Κωνσταντινούπολη, να καλύψει την ανταλλαγή των πληθυσμών, μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων.

Ο νεαρός τότε ανταποκριτής είχε συγκλονιστεί από τα βάθη της ψυχής του αφού βίωσε λεπτό προς λεπτό τις θηριωδίες και τις σφαγές. Είναι χαρακτηριστικό το απόσπασμα από την πρώτη του εκδοτική δουλειά , του 1925, “Στην προκυμαία της Σμύρνης” , όπου ο ήρωας του Χέμινγουεϊ, κάποιος αξιωματικός ενός πολεμικού πλοίου των ΗΠΑ που είναι αγκυροβολημένο στον κόλπο της Σμύρνης αφηγείται : «Το χειρότερο, ήταν οι γυναίκες με τα νεκρά παιδιά. Δε μπορούσαμε να τις πείσουμε να μας δώσουν τα πεθαμένα παιδιά τους. Είχαν τα παιδιά τους, νεκρά ακόμα και έξι μέρες, αλλά δεν τα εγκατέλειπαν. Δε μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα. Τελικά έπρεπε να τους τα πάρουμε με τη βία...»

Σε άλλο σημείο της αφήγησης του ο ήρωας του μυθιστορήματος αναφέρει για τις Ελληνίδες μητέρες της Σμύρνης:
«Είχαμε ρητές εντολές να μην επέμβουμε, να μη βοηθήσουμε... Το πλοίο μας είχε τόση δύναμη που θα μπορούσαμε να βομβαρδίσουμε όλη τη Σμύρνη και να σταματήσουμε το μακελειό, αλλά η εντολή ήταν να μην κάνουμε τίποτα... Το παράξενο ήταν, [είπε ο υποτιθέμενος αξιωματούχος του αμερικάνικου πολεμικού που διηγείται την ιστορία], πώς ούρλιαζαν κάθε νύχτα τα μεσάνυχτα. Δεν ξέρω γιατί ούρλιαζαν αυτή την ώρα. Ήμασταν στο λιμάνι κι αυτές στην προκυμαία και τα μεσάνυχτα άρχιζαν να ουρλιάζουν. Στρέφαμε πάνω τους τους προβολείς και κι αυτές τότε σταματούσαν. ...».
Ο Χεμινγουέι ως πολεμικός ανταποκριτής είναι πιο σαφής. Ξέρει ότι 1.250.000 Έλληνες διώχτηκαν από τα σπίτια τους με την ανταλλαγή των πληθυσμών: «Ό,τι και να πει κανείς για το πρόβλημα των προσφύγων στην Ελλάδα δεν πρόκειται να είναι υπερβολή. Ένα φτωχό κράτος με μόλις 4 εκατομμύρια πληθυσμό πρέπει να φροντίσει για άλλο ένα τρίτο των κατοίκων. Και τα σπίτια που άφησαν οι Μουσουλμάνοι που έφυγαν δεν επαρκούν σε τίποτα, χώρια η διαφορά στο επίπεδο κουλτούρας που είχαν συνηθίσει οι Έλληνες στην Κωνσταντινούπολη».

Στην έκδοση της 20ής Οκτωβρίου 1922 γράφει:

«Ο άντρας σκεπάζει με μια κουβέρτα την ετοιμόγεννη γυναίκα του πάνω στον αραμπά για την προφυλάξει από τη βροχή. Εκείνη είναι το μόνο πρόσωπο που βγάζει κάποιους ήχους [από τους πόνους της γέννας]. Η μικρή κόρη τους την κοιτάζει με τρόμο και βάζει τα κλάματα. Και η πομπή προχωρά… Δεν ξέρω πόσο χρόνο θα πάρει αυτό το γράμμα να φτάσει στο Τορόντο, αλλά όταν εσείς οι αναγνώστες της Σταρ το διαβάσετε να είστε σίγουροι ότι η ίδια τρομακτική, βάναυση πορεία ενός λαού που ξεριζώθηκε από τον τόπο του θα συνεχίζει να τρεκλίζει στον ατέλειωτο λασπωμένο δρόμο προς τη Μακεδονία».

Τα λόγια αυτά δεν είναι γραμμένα από κάποιον που πρώτη φορά αντικρίζει τη φρίκη του πολέμου. Ο νεαρός Χεμινγουέι είχε ζητήσει να καταταγεί ως εθελοντής στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά δεν έγινε δεκτός λόγω της κακής όρασής του. Αυτό δεν τον εμπόδισε να γίνει εθελοντής νοσοκόμος, να τραυματιστεί σοβαρά δυο φορές στην Αυστρία και τελικά να αποσυρθεί αφού τιμήθηκε με το βραβείο ανδρείας. Κι αυτά πριν να βρεθεί στην Τουρκία ως πολεμικός ανταποκριτής της Toronto Star, μόλις 23 χρονών.

«Η υποχώρηση του ελληνικού στρατού ήταν μια θλιβερή υπόθεση, αλλά δε χρειάζεται να κατηγορούμε γι’ αυτό τον απλό Έλληνα φαντάρο. Ακόμα και όταν γινόταν εκκενώσεις περιοχών οι Έλληνες δρούσαν ως πραγματικοί στρατιώτες. Ο Κεμάλ θα είχε μεγάλο πρόβλημα αν ήταν να τους αντιμετωπίσει στη Θράκη. Ο λοχαγός Wittal του Ινδικού Ιππικού, που βρισκόταν στην Ανατόλια ως παρατηρητής κατά τη διάρκεια του πολέμου των Ελλήνων με τον Κεμάλ, μου είπε: «Οι Έλληνες στρατιώτες ήταν μαχητές πρώτης κατηγορίας. Οι αξιωματικοί τους ήταν άριστοι…. Θα μπορούσαν να έχουν καταλάβει την Άγκυρα και να τελειώσουν τον πόλεμο αν δεν είχαν προδοθεί». Κατά τον Χεμινγουέι η προδοσία αυτή πήγασε και από τους συμμάχους, αλλά και από τον βασιλιά Κωνσταντίνο που αντικατέστησε τους έμπειρους –αλλά βενιζελικούς- αξιωματικούς, με δικούς του «που ποτέ δεν είχαν ακούσει τον κρότο της μάχης». Και τελειώνει με μια πρόταση που δεν θα την έγραφε ποτέ ένας απλός δημοσιογράφος αν δεν είχε μέσα του το ταλέντο του μεγάλου νομπελίστα συγγραφέα: «Όλη μέρα περνούν δίπλα μου, λεροί, εξαντλημένοι, αξύριστοι, ανεμοδαρμένοι στρατιώτες που βαδίζουν στη γκρίζα γυμνή ύπαιθρο της Θράκης. Χωρίς μπάντες, χωρίς [ανθρωπιστικές] οργανώσεις να τους ανακουφίσουν, χωρίς τόπο να ξαποστάσουν, παρά γεμάτοι ψείρες, με βρώμικες κουβέρτες και κουνούπια όλη τη νύχτα. Είναι οι τελευταίοι από αυτό που ήταν κάποτε η δόξα της Ελλάδας. Κι αυτό είναι το τέλος της δεύτερης πολιορκίας της Τροίας» (Toronto Star, 3 Νοεμβρίου 1922).

Σε μια άλλη ανταπόκρισή του στη «Σταρ» γράφει:

«Βρίσκομαι σε ένα άνετο τρένο, αλλά με τη φρίκη της εκκένωσης της Θράκης, όλα μου φαίνονται απίστευτα. Έστειλα τηλεγράφημα στη «Σταρ» από την Αδριανούπολη. Δεν χρειάζεται να το επαναλάβω. Η εκκένωση συνεχίζεται…. Ψιχάλιζε. Στην άκρη του λασπόδρομου έβλεπα την ατέλειωτη πορεία της ανθρωπότητας να κινείται αργά στην Αδριανούπολη και μετά να χωρίζεται σ’ αυτούς που πήγαιναν στη Δυτική Θράκη και τη Μακεδονία. .. Δε μπορούσα να βγάλω από το νου μου τους άμοιρους ανθρώπους που βρίσκονταν στην πομπή γιατί είχα δει τρομερά πράγματα σε μια μόνο μέρα. Η ξενοδόχισσα προσπάθησε να με παρηγορήσει με μια τρομερή τούρκικη παροικία: «Δε φταίει μόνο το τσεκούρι, φταίει και το δέντρο». (Toronto Star, 14 Νοέμβρη 1922)

Ιδιαιτέρως αποκαλυπτικές είναι οι ανταποκρίσεις του από την Εξοδο των Ελλήνων απ’ την Ανατολική Θράκη τον Οκτώβριο του 1922, όταν αυτή παραδόθηκε χωρίς καμιά αντίσταση στα εθνικιστικά στρατεύματα του Μουσταφά Κεμάλ μετά τη συμφωνία στα Μουδανιά: «Για την Ελλάδα του 1922, η Θράκη ήταν σαν τη μάχη του Μάρνη – εκεί θα παιζόταν και θα κερδιζόταν ξανά το παιχνίδι. Το θέαμα ήταν συγκλονιστικό. Ολη η χώρα βρισκόταν μέσα σε πολεμικό πυρετό […] Κι ύστερα, συνέβη το αναπάντεχο: οι Σύμμαχοι χάρισαν την Ανατολική Θράκη στους Τούρκους και έδωσαν στον Ελληνικό Στρατό προθεσμία τριών ημερών για την εκκένωσή της…».

Ο Χέμινγουεϊ συγκλονίζεται από την εικόνα των Ελλήνων στρατιωτών: «Ολη τη μέρα τους έβλεπα να περνούν από μπροστά μου. Κουρασμένοι, βρώμικοι, αξύριστοι, ανεμοδαρμένοι. Και γύρω τους η σιωπή της ξαφνιασμένης Θράκης. Εφευγαν. Χωρίς μπάντες, χωρίς εμβατήρια, χωρίς καν περίθαλψη! […] Αυτοί οι άντρες ήταν οι σημαιοφόροι της δόξας που πριν λίγο καιρό λεγόταν Ελλάδα. Κι αυτή η εικόνα ήταν το τέλος της δεύτερης πολιορκίας της Τροίας».

Οι ανταποκρίσεις είναι ιδιαίτερα σημαντικές. Για την πολιτική των μοναρχικών και του Λαϊκού Κόμματος μετά τις εκλογές του Νοεμβρίου του 1920 έγραψε:

«Οι Ελληνες ήταν πρώτης τάξεως πολεμιστές και, σίγουρα, κάμποσα σκαλοπάτια παραπάνω από τον στρατό του Κεμάλ. Αυτή είναι η άποψη του Γουίταλ. Πιστεύει ότι οι τσολιάδες θα είχαν καταλάβει την Αγκυρα και θα είχαν τελειώσει τον πόλεμο αν δεν είχαν προδοθεί.
Οταν ο Κωνσταντίνος ήρθε στην εξουσία, όλοι οι Ελληνες αξιωματικοί που ήταν σε επιτελικές θέσεις υποβαθμίστηκαν αμέσως σε χαμηλότερες θέσεις. Πολλοί απ’ αυτούς είχαν πάρει τα γαλόνια τους με ανδραγαθήματα στο πεδίο της μάχης. Ηταν έξοχοι πολεμιστές και σπουδαίοι ηγέτες. Αυτό δεν εμπόδισε το κόμμα του Κωνσταντίνου να τους διώξει και να τους αντικαταστήσει με αξιωματικούς που δεν είχαν ακούσει ποτέ τους να πέφτει ούτε μια τουφεκιά. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να σπάσει το μέτωπο».

Σε ένα από τελευταία του άρθρα από την Τουρκία στην Τορόντο Σταρ γράφει:

«Δε θέλω να κοιμηθώ γιατί έχω τη προαίσθηση ότι αν κλείσω τα μάτια μου στο σκοτάδι και αφεθώ στον εαυτό μου, η ψυχή μου θα βγει από το σώμα».
«Ποιος θα θρέψει τόσο πληθυσμό; Κανένας δεν το ξέρει και μέσα στα επόμενα χρόνια ο χριστιανικός κόσμος θα ακούει μια σπαρακτική κραυγή που ελπίζω να φτάσει και ως τον Καναδά: «Μην ξεχνάτε τους Έλληνες!».

Μόλις πριν από λίγο καιρό η διεθνής «Οργάνωση των Ακαδημαϊκών για τις Γενοκτονίες» αναγνώρισε ως γενοκτονία όχι μόνο αυτή των Ποντίων αλλά και των Ελλήνων της Ανατολίας.
Η κραυγή του Χεμινγουέι έχει επί τέλους φτάσει όχι μόνο στον Καναδά, αλλά και σε όλο τον κόσμο.

ΠΗΓΕΣ :
- Βλάσης Αγτζίδης (https://kars1918.wordpress.com/…/30/ernest-miller-hemingway/)
- Χρήστος Μαγγούτας

Ερευνα : Δήμητρης Τσακιλτζής-ΡΙΖΕΣ σύνδεσμος Μικρασιατών Χαλανδρίου (Για την Διάδοση & Διάσωση του Μικρασιατικού Πολιτισμού)

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΣΥΝΘΕΣΗΣ ΤΟΥ Δ Σ

ΣΟΥΒΑΤΖΟΓΛΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ	ΠΡΟΕΔΡΟΣ
ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ	ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ
ΧΡΥΣΙΚΟΠΟΥΛΟΥ ΣΟΦΙΑ	ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
ΣΑΒΒΙΔΗΣ ΣΑΒΒΑΣ	ΤΑΜΙΑΣ
ΓΙΟΡΔΑΜΑΚΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ	ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ
ΞΕΝΙΤΙΔΟΥ ΣΑΡΑ	ΕΦΟΡΟΣ
ΜΕΝΕΖΕΣ ΣΕΛΕΣΤΗ ( ΟΥΡΑΝΙΑ)	Β’ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
ΜΠΕΚΑΤΩΡΟΥ ΒΑΣΙΛΙΚΗ	ΜΕΛΟΣ

Για την εξελεγκτική επιτροπή εκλέγονται:

ΕΥΘΥΜΙΟΥ ΑΝΘΟΥΛΑ

ΔΙΟΝΥΣΟΠΟΥΛΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ

ΛΟΥΚΟΠΟΥΛΟΥ ΜΑΡΙΑ

ΛΑΟΥΤΑΡΗ ΗΛΙΑΝΑ

Για αντιπροσώπευση στην ΟΕΕΣΣ:

ΣΟΥΒΑΤΖΟΓΛΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ

ΧΡΥΣΙΚΟΠΟΥΛΟΥ ΣΟΦΙΑ

ΓΙΟΡΔΑΜΑΚΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ

ΜΕΝΕΖΕΣ ΣΕΛΕΣΤΗ ( ΟΥΡΑΝΙΑ )

ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ

Ο Πρόεδρος                                                       Η Γραμματέας

ΣΟΥΒΑΤΖΟΓΛΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ                  ΧΡΥΣΙΚΟΠΟΥΛΟΥ ΣΟΦΙΑ

ΟΙΚΙΣΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΕΞΩΡΑΪΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ

ΑΙΑΝΤΕΙΟΥ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ

“Η ΝΕΑ ΜΕΝΕΜΕΝΗ”

Έδρα: Γρεβενών και Κωνσταντινουπόλεως, Αιάντειο Σαλαμίνας

Τηλ. 210-4663980, 210-5980037,6945980750,6937542309

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Ο Σύλλογος μας ,σας προσκαλεί στην ετήσια Γενική Συνέλευση που θα πραγματοποιηθεί στα γραφεία μας, στις 03 ΙΟΥΛΙΟΥ, ημέρα Κυριακή και ώρα 10.30.π.μ

Σας παρακαλούμε να παρευρεθείτε ώστε να ενημερωθείτε για τα μακροχρόνια προβλήματα της περιοχής μας καθώς και να μας κάνετε γνωστά τα δικά σας αιτήματα-προβλήματα.

Σας περιμένουμε…  

ΠΛΑΤΩΝ

ΠΛΑΤΩΝ

ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ

Αξιοθέατα

Σήμερα η πόλη της Σαλαμίνας είναι μια σύγχρονη πόλη.  photo by A.,T. ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΙ ΧΩΡΟΙ (1) Οι δύο Ανεμόμυλοι στο λόφο του Αγίου Νικολάου, κτίσματα του 18ου αιώνα.   (2) Η Ιερά Μονή Φανερωμένης (εορτάζει στις 23 Αυγούστου) ανεγέρθηκε τον 17ο αιώνα (1670) από τον  Όσιο Λαυρέντιο (κατά κόσμο Λάμπρο Κανέλλο) ο οποίος βρήκε την εικόνα της «Νεοφανείσης Παναγίας». Βρίσκεται βορειοδυτικά του νησιού. (3) Το σπίτι του μεγάλου Έλληνα ποιητή Άγγελου Σικελιανού, στην παραλία της Μονής Φανερωμένης, αναστηλώθηκε (2003-2006) επί Δημαρχίας Βαγγέλη Αγαπίου. Σ΄αυτό έζησε για πολλά χρόνια και δημιούργησε το σημαντικότερο έργο του. Δίπλα στο σπίτι υπάρχει η προτομή του.     (4) Το ανοιχτό Ευριπίδειο Θέατρο το οποίο χτίστηκε 1993 επί Δημαρχίας Αθ. Μακρή και ο Ιερός Ναός της Παναγίας Ελευθερώτριας, χτισμένος το 1998 επί Δημαρχίας Αθ Μακρή στο λόφο Πατρίς.   (5) Οι Ιεροί Ναοί Αγίου Μήνα και Αγίου Δημητρίου με έργα του μεγάλου Σαλαμίνιου και νεοέλληνα ζωγράφου Πολυχρόνη Λεμπέση (1848- 1913) και     του γλύπτη Γιαννούλη Χαλεπά (1851-1938). Οι ναοί βρίσκονται στο κέντρο της πόλης. (6) Ο Τάφος του ήρωα Γεώργιου Καραϊσκάκη, όπου σώζονται τα οστά του στην εκκλησία του Αγ. Δημητρίου στο κέντρο της πόλης. Ο τάφος     ανακατασκευάστηκε το1996. Στον περίβολο του ναού υπάρχει υπάρχει η προτομή του ήρωα.   (7) Το Μουσείο Λαϊκής Τέχνης και Ιστορίας και η Δημοτική Βιβλιοθήκη, που στεγάζονται στο κτίριο του Νέου Δημαρχείου.   (8) Το Δημαρχιακό Μέγαρο, χτισμένο επί Δημαρχίας Αθανασίου Μακρή, το οποίο εγκαινιάστηκε στις 30-7-2000 από τον πρόεδρο της Ελληνικής     Δημοκρατίας κ. Κων/νο Στεφανόπουλο.   (9) Η Μονή του Αγίου Νικολάου Λεμονιών (17ου αιώνα) και το εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννου του Καλυβίτη (10ου αιώνα) που βρίσκονται στο πευκόφυτο δάσος προς την περιοχή Κανάκια. photo by A.,T. photo by A.,T. (10) Το σπήλαιο του Ευριπίδη στην περιοχή Περιστέρια, το οποίο ανεσκάφη από τον αρχαιολόγο καθηγητή κ.Γιάννο Λώλο (1994-1997).   (11) Ο πέτρινος φάρος που βρίσκεται στα νότια του νησιού στο ακρωτήρι Λυκόπουλο (μεταξύ των περιοχών Περιστέρια και Κολώνες).  photo by A.,T. (12) Το Ναΰδριο της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα του 11ου αιώνα που βρίσκεται κοντά στην πλατεία του Αιαντείου (Μούλκι). (13) Η Ιερά Μονή Υπαπαντής η οποία βρίσκεται στην περιοχή Φλεβαριώτισσα - Μενεμένη. (14) Η  Πόλη της Αρχαίας Σαλαμίνας : Οι αρχαίοι συγγραφείς αναφέρουν δύο πόλεις στο νησί της Σαλαμίνας, την Αρχαία και την Ομηρική Σαλαμίνα. Η τελευταία βρισκόταν στη Νότια πλευρά του νησιού και ήταν "νοτίως τετραμμένην προς Αίγιναν" όπως αναφέρει ο Παυσανίας. Η αρχαία πόλη ήταν στη χερσονοειδή περιφέρεια που σήμερα ονομάζεται Κυνόσουρα και στην αμέσως μικρότερη χερσόνησο όπου σήμερα βρίσκεται το Καματερό και μέρος του Αμπελακίου. Η κυρίως πόλη βρισκόταν στην πλευρά του Αμπελακίου και διέθετε ερείπια περιβόλου, τειχών και οικοδομημάτων αρχαίων τα οποία σχετίζονται με τα "αγοράς ερείπια", το "Αιάντειον", το "Τέμενος Αίαντος", το "Ιερόν Ασκληπιού", τον "Βωμόν των δώδεκα Θεών", τον ανδριάντα του Σόλωνος και της Δημοκρατίας, τη Στοά την Εξέδρα, το Γυμνάσιος, τα Ιερά του Ερμού και του Διονύσου, όπου εκεί εκτελούνταν οι ιστορικές "Έρμαιαι και Διονύσου Εορταί". Επίσης υπήρχαν ακόμη το τρόπαιο της Αρτέμιδος και του Δία, των Μοιρών, θέατρο και ισχυρό λιμάνι με ναυπηγικές εγκαταστάσεις το οποίο είναι εμφανέστατο μέχρι σήμερα. (15) Αξιοθέατα της Δημοτικής Ενότητας Αμπελακίων (Ναΰδριο Αγ. Πέτρου, Υπαπαντούλα, Τύμβος Σαλαμινομάχων). (16) Κτίσματα Αρχιτεκτονικής σημασίας στη Δημοτική Ενότητα Αμπελακίων :Απ' άκρη σ' άκρη, σε όλη την επικράτεια του πρώην Δήμου Αμπελακίων υπάρχει έντονο το στοιχείο του πολιτισμού το οποίο αποτυπώνεται σε κτίσματα που είναι χαρακτηριστικά για την αρχιτεκτονική τους.